Umowy bezterminowe albo na zawsze – czy warto?

Częstą praktyką przedsiębiorców jest zwieranie w projektach ich umów, w szczególności umów o poufności (zwanych potocznie NDA od non-disclosure agreement), postanowień zgodnie z którymi obowiązują one bezterminowo lub nawet – w przypadku zobowiązania do zachowania w tajemnicy informacji poufnych przy NDA – na zawsze.

Przedsiębiorcy nie skupiają się przy tym na prawnym znaczeniu takich sformułowań i poprzestają na ich językowym brzmieniu. Co jednak istotne – budzą one tylko pozorne poczucie bezpieczeństwa i trwałości powstałego na ich podstawie stosunku prawnego. Przedsiębiorcy czują się przy tym bezpiecznie w zakresie trwałości umów bezterminowych w szczególności przy braku umownej klauzuli dotyczącej rozwiązania umowy za wypowiedzeniem (jednie na marginesie należy w tym miejscu wskazać, że możliwość wypowiedzenia umowy, np. przy okazji umów zlecenia, może wynikać również z przepisów prawa, bez konieczności zawierania takich postanowień w treści umowy).

Żeby wskazać jak błędne potrafi być powyższe podejście należy odnieść się wprost do przepisu art. 3651 Kodeksu cywilnego, zgodnie z którym:

Zobowiązanie bezterminowe o charakterze ciągłym wygasa po wypowiedzeniu przez dłużnika lub wierzyciela z zachowaniem terminów umownych, ustawowych lub zwyczajowych, a w razie braku takich terminów niezwłocznie po wypowiedzeniu.

Jak rozumieć powyższy przepis? Wynika z niego wprost, że przy braku terminów wypowiedzenia przewidzianych w samej umowie, jak również przy braku terminów ustawowych lub zwyczajowych dotyczących podobnych umów (a brak ich w odniesieniu do ww. NDA) umowa wygasa niezwłocznie po dokonaniu wypowiedzenia. Wbrew więc pozorom zobowiązania z takich umów mogą być mniej trwałe i łatwiejsze do wzruszenia niż np. w przypadku umów zawieranych na czas określony.

Jak uniknąć ww. problemu? Nie należy formułować okresu obowiązywania umowy przez odesłanie do wskazanych wyżej sformułowań takich jak „bezterminowo” czy „na zawsze” i zastąpić je innymi, lepiej spełniającymi ich rolę. W przypadku NDA najlepsze będzie odesłanie do konkretnego okresu („x” lat), do okresu obowiązywania umowy lub np. odwołania się okresu przez które tajemnica przedsiębiorstwa / informacje poufne przedstawiają wartość gospodarczą (bardziej ryzykowne, bo taki okres może być trudny do określenia).

Można starać się również połączyć powyższe formułując część klauzuli umownej dotyczącej okresu obowiązywania obowiązku zachowania określonych informacji w tajemnicy w następujący sposób:

obowiązek zachowania Informacji Poufnych w tajemnicy obowiązuje przez czas obowiązywania Umowy, a po jej rozwiązaniu przez okres zachowania przez Informacje Poufne wartości gospodarczej, nie krócej jednak niż przez [x] lat

Kontakt